Moet België het verbod op benzinewagens blijven steunen?

België steunt de Europese omslag naar schoner verkeer op papier, maar de Belg zelf lijkt daar veel minder happig op. Dat is geen detail. Liefst 72 procent verzet zich tegen het verbod op nieuwe benzine- en dieselwagens vanaf 2035. Dat is niet zomaar scepsis. Dat is een frontale afwijzing. Opvallend is dat België zelfs terughoudender is dan Duitsland, nochtans het land waar de auto-industrie jarenlang op de rem stond. Dat maakt de kloof alleen pijnlijker. De Europese ambities botsen hier niet op abstracte ideologie, maar op iets veel concreters: gewoonte, vrijheid en geld. Want daar wringt het echt. Elektrisch rijden klinkt vooruitstrevend, maar voor veel gezinnen voelt het vooral duur. Wie geen bedrijfswagen heeft, kijkt naar het prijskaartje en haakt af. Dan wordt zo’n verbod al snel ervaren als een maatregel voor wie het zich kan permitteren, niet voor de doorsnee bestuurder. Tegelijk is de Belg ook niet massaal tegen de energietransitie. Dat maakt het debat scherper. De weerstand lijkt minder te gaan over het doel dan over de dwang. De Belg wil bewegen, maar niet geduwd worden. En precies daar zit de inzet van deze vraag: moet beleid leiden, of moet het volgen wat de bevolking nog wil slikken?