Moet België tieners uit werkloze gezinnen extra begeleiden naar werk?

België heeft volgens het artikel op Business AM het hoogste aandeel 15- tot 19-jarigen in de EU dat opgroeit in een huishouden waar volwassenen amper werken. Het gaat om 10,6 procent van de tieners, tegenover een Europees gemiddelde van 7,7 procent. Dat cijfer gaat niet alleen over werkloze ouders. Het gaat over jongeren die thuis weinig voorbeelden zien van stabiel werk, inkomen en vooruitgang. Hun startpositie is zwakker nog vóór ze zelf goed en wel de arbeidsmarkt op moeten. Daar wringt het. Want als België deze tieners gewoon laat meedraaien in hetzelfde onderwijs- en arbeidsmarktsysteem, blijft de kans groot dat de achterstand doorschuift naar de volgende generatie. Het artikel wijst op gezondheidsproblemen, discriminatie en een onderwijssysteem dat kansarme jongeren te vroeg vastzet. Extra begeleiding naar werk klinkt logisch. Maar het schuurt ook: geef je één groep jongeren meer aandacht omdat hun thuiscontext moeilijker is? Of moet iedereen exact dezelfde ondersteuning krijgen, ook als niet iedereen met dezelfde bagage vertrekt? De keuze is scherp: gelijke behandeling, of gerichte hulp om erfelijke kansarmoede te breken?